با رمانس های تلخم ، با تراژدی هایم ، با تنهایی های ممتدم . هنوز همانم .

خوب که نگاه می کنم ، تک تک داستان هایم ، از غالبشان بیرون کشیده شده اند ، جلویم راه می روند . تمام بدخواهی هایی را که برای کاراکتر های داستانهایم به خرج داده ام ، دامانم را گرفته است .

هرجای داستان که می شد ، یادم هست ، دو نفر را از هم جدا می کردم ، یک کاراکتر خیانتکار می ساختم . یا حداقلش اینقدر شرایط را سخت می کردم که از هم جدا باشند .

همیشه می گفتم ، از این داستان های "Happily ever after" همه جا هست . این ها که واقعی نیستند . داستان های واقعی ناکامی های همیشگی دارند .

امروز نباید از کسی گله کنم ، که چرا داستانهایم جان گرفته اند و شخصیت های خیالی ام ، احاطه ام کرده اند . این ها همان هایی بود که خودم به تصویر کشیدم تا عده ای را از خواب خوششان بپرانم .

من فقط فکر یک جای کار را نکرده بودم ، آن یک جایش هم دل خودم بود .

همیشه می گفتم باید باور کنیم ، احساسات ماندنی نیست ، همه ی آدمها راستگو نیستند ، همه خوشحال نیستند . با این همه خودم هم احساس ماندنی می خواستم ، همه را راستگو می دیدم و خوشحال بودم .

من "امید" را در داستانهایم کشته ام ، به تک تک خوانندگانشان القا کرده ام احساس های خوبتان ماندنی نیست .

امروز من مانده ام ، بدون امید ، با احساس خوب از دست رفته ام .

من همینجا از تک تک خوانندگانم عذر خواهی می کنم و می گویم من ابله ام . برای تک تک شما آرزوی احساس های خوب ماندگار می کنم .

من همینجا از تک تک کاراکترهای بی گناهم عذر خواهی می کنم و می گویم من ابله ام . شما حق داشتید خوشبخت باشید ، با هم به خوبی زندگی کنید ، به هم وفادار باشید و احساس های خوبتان ماندگار باشد .

یوسف ، لیالی ، ملیحه ، حاجی ، هارولد ، صفدر ، ویونا ، ابیگیل ، آقای روشرز ، فخرالدین ، جواد ، وحید ، اردشیر ، لیلا ، ماهتاب ، گل اندام ، فتحعلی شاه ، سیمین بانو ، امیر ، امینه و در نهایت آقای شهردار عزیز ...

من از همه ی شما عذر می خواهم ، امیدوارم زندگی خوبی بدون من داشته باشید .

با تشکر .

از طرف کسی که قربانی نوشته هایش شد .

محبت